Ik heb de afgelopen tijd regelmatig advies gevraagd aan de “peuten” of het met betrekking tot de knie verantwoord is te gaan skiën. Steeds kreeg ik een positief advies. Sterker nog, ik ben beter getraind dan afgelopen jaar, heb tenslotte maanden van intensieve spieroefeningen achter de rug. Een heerlijke vakantie afgelopen week in Zwitserland, in gezelschap van mijn lief, onze kinderen, mijn ouders en vrienden.

Maandag staat de evaluatie op het programma. Om 17.00 uur heb ik een afspraak met de fysiotherapeute.

Ik weet wat ik kan verwachten, maar … ergens, héél diep van binnen weggestopt en tegen beter weten in, hoop ik op meer. Natuurlijk zit dat er niet in. De beslissing is gevallen. Ik zal niet meer kunnen hardlopen. O, wat is dat waardeloos. In de loop van de maanden ben ik aan het idee “gewend” geraakt, maar nu ik dit zo uittyp merk ik dat ik er toch behoorlijk emotioneel van word. Helaas valt er niets aan te veranderen.

De afgelopen vijf maanden heb ik me enorm ingezet om herstel mogelijk te maken. Drie keer in de week stond ik om 08.30 uur in de sportzaal bij de fysio aanwezig. Meestal was ik tussen de anderhalf à twee uur aan het werk.

Dan heb ik te maken gehad met een aantal bijkomende problemen, bijvoorbeeld mijn heup. Doordat ik mijn knie niet mocht draaien, draaide ik met mijn heup, wat oude klachten terug deed komen. Maar door het doen van aangepaste oefeningen kwam ik dit snel te boven. Eind januari was het eindelijk zover. Ik mocht beginnen met looptraining. Helaas, mijn geluk was van korte duur. Al na drie korte trainingen kwamen mijn klachten terug! Weer volgt er een aangepast programma, waarbij ik mijn knie probeer te ontlasten. Looptraining wordt compleet uit mijn programma geschrapt. De klachten worden minder, maar over zijn ze jammer genoeg niet. Wederom volgt er harde actie, het mishandelen van mijn operatieplek om te proberen littekenweefsel los te krijgen (wat doet dat gemeen zeer zeg!). Het leverde niet het gewenste resultaat op, nog altijd zit er in mijn linkerbeen (knie) een strekbeperking. Wellicht biedt een weekje rust/niet trainen uitkomst. De vakantie stond weliswaar al een paar weken op de planning, maar het kwam nu wel heel goed uit. Rust dus. Nou ja, rust…. Skiën kost mij aardig wat inspanning. Ik heb jaren lang alleen maar gelanglauft. Door het wegvallen van mijn mede langlaufers ben ik vorig jaar over gestapt naar het skiën. Ik suis, tot groot verdriet van zoon, (nog) niet naar beneden (lees: ik hou hem alleen maar op J). Toch vind ik het heerlijk om weer buiten te kunnen sporten. Zoals voorspeld door de “peuten” heb ik absoluut geen last van mijn knie met skiën. Het weer is, zeker ’s morgens, prachtig. ’s Middags valt er een sneeuwvlokje, maar daar hebben we verder geen last van. Zoals eerder gezegd, een heerlijke vakantie!

En dan dus de bewuste maandag. Heb een lang gesprek over wat wel en niet kan. Terug naar de orthopeed is een optie, maar ik verwacht niet dat hij me iets anders zal vertellen dan dat hij op 03 augustus 2009 te melden had. Voor mijn gevoel heb ik namelijk weer last van zwevend kraakbeen. Zie een nieuwe operatie absoluut niet zitten, omdat ik absoluut niet het idee heb dat dit helpt. De slijtage in mijn knie is te groot om nog te kunnen opvangen, anders was het wel gelukt. De fysio heeft geen hoge hoed voorhanden met een geweldig wonder. Dit is wat het is en beter zal het niet worden. Zal moeten zoeken naar alternatieven: zwemmen – fietsen – aan sportschool apparaten hangen – crosstrainer. Nog geen idee wat het wordt, maar één ding is duidelijk. “Loop”sporten zullen het niet worden.

Conclusie: Is het dit allemaal waard geweest? Absoluut. Als ik begin mei beter naar mijn knie had “geluisterd” was ik waarschijnlijk niet meegegaan als loper van Parijs terug naar Rotterdam. En … ook al is het een eenmalige deelname geweest, niemand pakt dit meer van mij af! Ik vind het al een geweldige ervaring en nu blijkt dat dit traject hier mij stopt, vind ik het helemaal super dat ik dit heb mogen mee maken.

Natuurlijk stap ik met Pinksteren met alle R-vent runners in de bus. Dit keer heb ik me opgegeven om te navigeren. Wie weet, misschien kan ik een ander jaar mee op de fiets.

Dus, nu in de aanbieding:      4 paar hardlopenschoenen, z.g.a.n.

                                            lange tide

                                            dikke, lange wintertide

                                            2 korte tides

                                            3 zeer stevige sportbeha’s

                                            forse stapel hardloopshirts

                                            2 hardloopjackjes is verschillende diktes

                                            hardlooptruien met lange mouwen

Nee, doe toch maar niet, ik bewaar het gewoon, uit nostalgie J.

Rest mij alle mensen die mij de afgelopen jaren hebben gesteund enorm te bedanken.

Twee wil ik er apart noemen.

Tiny, die me met schema’s, adviezen en goede raad op de juiste weg heeft gezet en

Claudia die maanden achter elkaar elke donderdag trouw op de stoep stond om mij te helpen.

Zonder hen zou het hele “op naar Parijs” er niet geweest zijn.

Blijft er nog één ding over. “Op naar Parijs” is helaas te einde. Mijn eerste doel heb ik bereikt, namelijk meedoen aan de RoPaRun, editie 2009. Mijn tweede doel, lekker blijven hardlopen, gaat het niet worden! Dus, mijn hardloopschoenen hang ik, mijn pijn in mijn hart, aan de wilgen.

Jeetje, vind het behoorlijk moeilijk iets te schrijven over hardlopen, terwijl ik dat al in geen 8 maanden meer doe. Nou geinig hoor te horen dat ik ben bevorderd naar de "bosu"bal óf dat ik loopoefeningen mag  doen in een touwladder (die op de grond ligt hoor). Daar ben ik natuurlijk héél blij mee, maar wereldschokkend is het nog steeds allemaal niet. Sterker nog, zodra ik me iets te enthousiast "uitsloof" krijg ik daarna gelijk de deksel op mijn neus en moet dan weer wat rustiger aan doen. Oké, klaaguurtje voorbij. Hoe gaat het nu echt?

In de eerste plaats herstellen. Breng elke maandag – woensdag – vrijdag ochtend tussen de anderhalf en twee uur in de trainingszaal door. En ….. gelukkig werpt het best zijn vruchten af. Begin elke training met warming up op de fiets. Vervolgens hang ik aan allerlei apparaten om meer kracht te krijgen, zoals de leg-press, abduction en adduction en de leg curl en leg extension. Het ene apparaat is nog "gemener" voor je spieren dan het andere. En dan hoor je iedereen maar enthousiast roepen dat dit zo goed voor je is . Daarna volgen de squat (meer dan 20 kilo krijg ik niet over mijn hoofd heen, gewicht blijft op borsthoogte steken), zijwaarts uitstappen met gewichten, éénbenige squat en dan nog wat stabilisatie oefeningen op een "bosu"bal (een halve skippy bal). Balanceren met één been omhoog en het dan ook nog vier tellen volhouden is hartstikke lastig hoor.

Vorige week maandag ben ik daadwerkelijk begonnen met looptraining in een touwladder. De eerste twee keer ging dat heel goed. Vrijdag iets (lees: veel) te fanatiek geweest. Daarna helaas weer last van mijn knie. Afgelopen maandag in verband met omstandigheden niet geweest en vandaag geen ladder training gedaan om mijn knie rust te geven. Ik ben er erg op gebrand het nu zo snel mogelijk te laten herstellen. Als dit laatste stukje goed blijft gaan, dan mag ik héél voorzichtig weer met hardlopen gaan beginnen. Weer wordt hopelijk weer beter, heb eerlijk gezegd inmiddels wel genoeg sneeuw gezien, de dagen worden weer langer, dus was is er heerlijker dan dat.

De dagen waarop ik geen fysio heb, probeer ik thuis de crosstrainer te gebruiken. Met omkleden en douchen mee, kost me dat ook zo maar anderhalf à twee uur en dan moet ik zo af en toe ook nog werken. Omdat ik drie dagen pas rond een uur of elf begin, vliegt de tijd.

Dus kort samengevat: het gaat de goeie kant op, ben benieuwd wanneer ik weer echt kan gaan hardlopen.

Wij weten natuurlijk allemaal dat de tijd vliegt. Weet ook niet zo goed waarom de tijd dat doet. Laatst met zoon (alweer elf) boodschappen aan het doen. Op mijn vraag waarom hij zo hard groeit, kan hij geen antwoord geven. Op mijn vraag of het de helft zo snel kan natuurlijk ook niet. Lijkt me wel wat. Twee keer zo veel tijd.

Dat is mij niet gegeven. Kan daarom tot de eenvoudige conclusie komen dat mijn blessure inmiddels een half jaar duurt!!!!! En dan te bedenken dat de tijd die je nodig hebt na een blessure ongeveer net zo lang duurt als de tijd dat je geblesseerd bent is het zowat weer Kerst als ik weer een beetje leuk uit de voeten kan. Over motivatie gesproken J.

Nee, niet ik hoor gelukkig, maar mijn spieren.

Al dat trainen werpt weliswaar zijn vruchten af, maar helaas niet de vruchten die ik wil. Ik ben overbelast. Nou ja, ik niet maar mijn spieren, in mijn heup. Doordat ik bij de oefeningen mijn knie zoveel mogelijk stabiel moet houden, komt mijn heup in het gedrang. Op zich niet erg, ware het niet dat ik jaaaaren geleden last had van mijn linker heup. Dit is toen ontstaan door een foutieve houding. Maar daar let ik sinds die tijd enorm goed op. Je weet wel, stevig met beide benen op de grond.

Helaas heeft dit consequenties voor mijn “ik kom terug op mijn oude niveau schema”. Therapie is verlaagd van 3 naar twee keer in de week. De intensiteit is aangepast. De martelwerktuigen leggpress, abduction en adduction (bedankt John) laat ik voorlopig links liggen. De “wiebelstep” ingewisseld voor een gewone step en deze staat nu op het laagste standje. Squats doe ik inmiddels zonder halter met gewichten in mijn nek. Om mijn heup te ontlasten fiets ik tussen de oefeningen. En ik ben mishandeld. Om te proberen het littekenweefsel in mijn knie sneller weg te krijgen hebben ze de betreffende plekken gemasseerd. Nu ben ik normaal dol op massage, maar deze … Al met al voel/ben ik net een oud wijf. Wat een krakkemikkige spieren en gewichten. Maar, ik zal het hier mee moeten doen.

Vanmorgen nog de vraag gekregen waarom ik niet meer hard loop en of ik het niet mis. Mis het vreselijk (op de hoosbuien na, spatje regen is niet erg). Kan er helaas niets mee, alleen zorgen dat het eens weer lukt. Geen idee wanneer dus blij vol goeie moed door trainen.

Een tijdje geleden kreeg ik het verzoek een aantal spierversterkende oefeningen te plaatsen. Dit zijn de oefeningen die ik uitvoer. De eerste keer enorm spierpijn gehad, maar na 2 à 3 keer gaat het echt veel beter.

Succes.

Onderstaande oefeningen zijn bedoeld om de spierkracht van de beenspieren te optimaliseren of onderhouden.

Voer de oefeningen in een rustig tempo uit en altijd binnen de pijngrens.

Bij (aanhoudende) klachten tijdens deze oefeningen kunt u het beste even contact opnemen met uw behandelde fysiotherapeut.

Uitvalpassen (deze oefening wordt gedaan op een “step”)

                  -    stand als uitgangspositie

                  -   stap voorwaarts maken

                 -    haklanding

                        à voet plaatsen

à knie buigen

à knie strekken

à tenen optillen

à hak optillen

                        - controle leveren vanuit bovenbeenspier

                        - rustig tempo aanhouden

                        - 4 x 20 maal herhalen

                        - zowel links als rechts uitvoeren

Step-up, opstappen (deze oefening wordt gedaan op een “step”)

                      – stand als uitgangspositie (één been op de step)

                     - opstappen door de knie actief te strekken

                     - aantikken met de voet

                     - gecontroleerd terugstappen door de knie actief te buigen

                     - controle leveren vanuit bovenbeenspier

                     - rustig tempo aanhouden

                     - 4 x 20 maal herhalen

                    – zowel links als rechts uitvoeren

Step-down, afstappen (deze oefening wordt gedaan op een “step”)

                        - stand als uitgangspositie (één been op de step)

                        - afstappen door de knie actief te buigen

                        - aantikken met de voet

                    – gecontroleerd terugstappen door de knie actief te strekken

                        - controle leveren vanuit bovenbeenspier

                        - rustig tempo aanhouden

                        - 4 x 20 maal herhalen

                       - zowel links als rechts uitvoeren

Squats

- stand met lichtgebogen knieën als uitgangspositie

-  knieën buigen waarbij deze boven de enkel blijven (zoals bij het gaan zitten op een stoel, dus     billen naar     achteren)

                        - controle leveren vanuit bovenbeenspier

                - rustig tempo aanhouden

                - 4 x 20 maal herhalen

Laat ik beginnen om te zeggen dat ik me een beetje schaam    .

Mijn laatste berichtje dateert alweer van vier weken geleden, maar toch blijven mensen informeren hoe het met me gaat en ik laat niets van me horen. SORRY!

Zit nog in mijn zweetkloffie achter mijn PC dit stukje te typen. Vandaag heb ik mijn zesde trainingsweek afgesloten. Ja, hoe gaat het? Voor mijn idee natuurlijk niet snel genoeg. Nadat ik een aantal weken flink vooruit ben gegaan, vind er, naar mijn idee, nu een stagnatie plaats.

Om wat meer stabiliteit in mijn linker knie te krijgen, hebben ze deze een week lang ingetapet. Daardoor blijft mijn knieschijf beter op zijn plek. Bovendien ontlast het mijn pees, die nogal geïrriteerd aanvoelt.

Buitenom de “gebruikelijk” versterkende en stabiliteitsoefening, zoals de “uitvalpas”, step-up, down en over, en squats (op deze site staan een aantal oefeningen, voor belangstellende) ben ik ook bezig op fitness apparaten, zoals “legpress” en een tweetal apparaten waarmee je de binnenkant (wegduwen van gewicht) en de buitenkant (gewicht naar binnen duwen) van je bovenbeenspieren traint. Geen idee hoe dit soort moderne martelwerktuigen wordt genoemd, weet wel dat het zwaar is en een heleboel spierpijn veroorzaakt.

Mag pas een stapje verder met andere (=nieuwe en zwaardere) oefeningen als mijn knie stabiel en pijnvrij is, maar dat is helaas (nog) niet het geval. Voorlopig train ik drie keer per week zo’n 5 kwartier per keer, er gaat behoorlijk wat tijd in zitten. Soms is het lastig gemotiveerd te blijven.

Verder afgelopen weken enorm druk gehad met werken. In verband met ziekte van een en vakantie van een andere collega ben ik bijna twee weken op en neer gereden. Reistijd tussen de twee en tweeënhalf uur en lange dagen, nee ik ben er niet meer aan gewend. Gelukkig ligt dit nu weer achter me en komen er rustiger tijden aan. Alhoewel, met de feestdagen in het vooruitzicht …

Krijg vanmorgen een berichtje van Tiny die informeert hoe het gaat. Nou, het gaat als volgt:

Als ik vanmiddag terug kom heb ik er twee weken therapie opzitten. Ik heb drie keer in de week training. Tijdens de intake laat de fysiotherapeut blijken helemaal niet enthousiast te zijn dat ik pas zo laat na de operatie bij hen kom en ook niet dat ik al ben begonnen met hardlopen. Door de operatie valt namelijk de spanning op je bovenbeen spieren weg (heeft dit laten zien en het valt mij zelfs op). Jammer eigenlijk dat je vanuit het ziekenhuis zulke gebrekkige informatie krijgt. Anders veel eerder met therapie kunnen beginnen en veel eerder weer op de been geweest. Maar goed, verander er allemaal niets aan. Als ik hard mijn best doe (en dat wil ik) is het mogelijk na zes weken (heb er nu 2 opzitten) een uur achter elkaar te kunnen lopen. Lijkt me helemaal super!
Ik krijg spier versterkende oefeningen voor mijn bovenbenen. Kan na de eerste training de trap niet meer af. Vreselijk! Dan verwacht je toch medeleven van therapeut(en). Nou, niks dus. Zijn juist heel blij met spierpijn, dan gebeurt er tenminste iets. Nou, daar hebben ze natuurlijk wel gelijk. Na de tweede training voelt het al een stuk beter. De eerste week ging als een speer, kan ook echt merken dat ik voor uit ga.
Na de eerste training van deze week enorm last van mijn knie. Voelde warm en dik aan. Dus ‘s avonds toch weer mijn been omhoog, ook dit hoort erbij. Doordat ik mijn knie meer en anders gebruik, komt er reactie. Straks er weer flink tegen aan.

Dinsdag avond krijg ik een berichtje van een hardlopende vriend met, gelukkig voor hem in het verleden, knieproblemen.

Na een bezoekje aan hun site blijkt dat ze zes dagen in de week open zijn. Wauw. Elke dag kun je om 7.00 uur terecht. 4 x tot 21.00 uur en 2 x 19.30 uur. Zoiets heb ik nog niet eerder meegemaakt.

Bel woensdag om een afspraak te maken en kan de volgende dag om 14.00 uur terecht. Bedenk ’s avonds dat er rond half drie iemand bij mij thuis komt. Twee uur wordt te laat, maar als ik ’s morgens vroeg bel blijkt dat er om 13.00 uur ook een plekje is. Ben er netjes op tijd. Na een kwartiertje ben ik nog niet opgehaald en schiet een binnenkomen medewerker aan. Blijkt dat de therapeut een dubbele afspraak heeft, maar er komt zo iemand aan. Dit laat echter ook nog even op zich wachten. Zit inmiddels aardig op hete kolen. Maar goed, even na half twee kan in voor mijn intake. Vertel van mijn operatie van 23 juni, wat ik gedaan heb om te herstellen en dat ik weer voorzichtig aan het hardlopen ben. Daar schrikt hij van. Dat is niet de bedoeling! Door de operatie is de spanning van mijn spieren weg (als ik het goed heb begrepen). Hij laat het verschil zien tussen mijn rechter en linker bovenbeen. Daarna tilt hij mij rechter en linkerbeen aan mijn grote teen op. Rechts is goed en komt een centimeter of 20 omhoog terwijl links bij 5 cm blijft steken. Overstrekken kan ik mijn linkerknie niet zonder dat het pijn doet. Het goede nieuwe is, het kan goed komen. Door heel hard werken (geen probleem, of ik nu drie keer in de week oefeningen doe of drie keer in de week hardloop) is het de bedoeling dat de spieren in mijn bovenbeen, kuit, rug en billen de klappen van mijn knie opvangen en dan kan het zo maar zijn dat ik weer kan hardlopen. Pakken mijn spieren het niet of onvoldoende op, dan is het over en sluiten maar.

Heb er een goed gevoel bij. Voor komende week staan er drie bezoeken aan de fysio op het programma, te weten dinsdag, donderdag en zaterdag. Ben héél benieuwd.

Zaterdag 10 oktober is het eindelijk zover. Er staat twee keer zes minuten hardlopen met drie minuten wandelen tussen door. Dit vind ik iets om voor naar buiten te gaan.

De warming-up doe ik binnen op de crosstrainer en op de loopband wandel ik in. Daarna trek ik over mijn zomerse outfit een trui met lange mouwen aan en ga op pad. O, wat is dat super. Mooie blauwe lucht, heerlijk zonnetje, bijna geen wind, pittig fris. Met een dikke grijns

loop in richting de busbaan. Ik voel mijn knie wel, maar niet of minder dan op de loopband. Dit experiment is in ieder geval geslaagd. Na zes minuten hardlopen en anderhalve minuut wandelen daar ik om. Zou ik precies goed uitkomen? Zelfs met de wind wat tegen zijn mijn tweede zes minuten sneller dan de eerst. En … om met Jip en Janneke te spreken: “Het was maar eventjes, maar het was toch fijn!”

Maandag 12 oktober ben ik aan het trainen als de telefoon gaat. “Bel straks maar terug” denk ik en dat doet mijn zus ook. Gelijk informeer ik haar over het wel en wee van het hardlopen en mijn knie. Ze adviseert de “pijntjes” die ik voel niet te negeren en te koelen na elke training, wat ik natuurlijk braaf opvolg.

Wil vandaag een afspraak maken met sport fysiotherapeut, eens kijken wat die voor mij kan betekenen.

Nee hoor, de titel slaat helaas niet op het hardlopen maar op de ongelofelijk drukke weken die ik achter de rug heb en waar volgens mij geen einde aan schijnt te komen.

Ben secretaris in de OR bij zoonlief op school. Ik heb niets anders gedaan dan heel veel schema’s, overzichten en lijsten maken. Tussendoor is de schoolfotograaf geweest en ook daar is de nodige tijd en aandacht in gaan zitten. Verder volop in voorbereiding van het tweede lustrum van de school.

Het is de bedoeling dat mijn web-log over hardlopen gaat. Daar schort het aan. Moet eerlijk bekennen dat volgens mij niemand zit te wachten op:

“Vandaag een training van 10 minuten op de crosstrainer, 10 minuten wandelen op de loopband, waarbij in gelijktijdig mijn armspieren train (vanwege de kipfilets). Vervolgens heb ik heerlijk 8 x anderhalve minuut “hardgelopen” met 30 seconden wandelrust tussen door. Ter afsluiting volgt 5 minuten wandelen en 10 minuten crosstrainer.“

Het geeft wat mij betreft onvoldoende voldoening het te doen, laat staan dat het leuk is om over te lezen J.

Ik merk wel als ik teveel sta, het voetbal en hockey seizoen is weer begonnen en ben op zaterdag regelmatig langs de lijn te vinden, mijn knie dik(ker) wordt. Een teken dat deze nog niet hersteld is.

Maar goed alle gezeur achterwege latend. Ben bijna aan het einde van de vijfde week van mijn “ik kom terug op mijn oude niveau” schema, wat natuurlijk een “Tiny”schema is. Ja, hoe gaat het? Vind ik moeilijk te zeggen. Vandaag een super dag met hardlopen, maar de rest van de dag is hij “gevoelig”. Vind pijn trouwens ook een lastig begrip. Het is zo relatief, hoe moet je dat nu aan duiden. Ik heb 5 pijn, nou dat valt mee, of 2, dan is het bijna weg en 9 tegen het ondragelijke aan? Dat is toch niet te doen. Voorlopig gaat het goed, dus volg ik gewoon de ongeslagen weg, aan de hand van een nieuw schema. Aan het eind van de volgende serie, weer vijf weken, kan ik 20 minuten achter elkaar lopen. Ben reuze benieuwd.

Gisteren met TC Hans gebeld. Hij wil weten hoe ik tegenover het lopen van een nieuwe RoPaRun sta. Nou, meer dan positief, maar of het lukt …..